darbeler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
darbeler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

14 Eylül 2009 Pazartesi

KENAN EVREN VE TÜM DARBECİLER YARGILANSIN!






12 Eylül’den, en şiddetli darbeden bu yana 29 yıl geçti.

Kenan Evren ve arkadaşlarının yaşattığı acılar hala ayakta.

Darbe anayasası hala yürürlükte.

Hala birileri yeni bir darbeye ortam yaratmak için kaos ve provokasyon peşinde.

12 Eylül’ün yarattığı kurumlar değişime karşı direniyor.

Ancak Ergenekon çetesinin üzerine gidilmesi darbelerle dolu geçmişle yüzleşmeyi, darbe defterinin bir daha hiç açılmamak üzere kapatılma isteğini güçlendiriyor.

12 Eylül darbesini yapanlar bugün darbe yapmaya çalışanlardan ayrı düşünülemezler. Bugünkü darbecilerin bir kısmı Ergenekon Davası’nda yargılanıyorlar. Bu nedenle 12 Eylül Darbecilerinin yargılanmasını isteyen bizler Ergenekon Davası’nın da sonuna kadar devam etmesini, günümüzde darbe yapmaya çalışanların hepsinin cezalandırılmasını istiyoruz.

27 Mayısçılar, 12 Martçılar, 12 Eylülcüler, 28 Şubatçılar, 27 Nisancılar hepsi yargılanacak!

12 Eylül’den 29 yıl sonra darbeye karşı alınacak tedbirleri biliyoruz:

* Hiç bir favori darbesi olmamak,
* Beni vurmayan darbe bin yaşasın dememek,
* Senin darben kötü benim darbem iyi hesabına girmemek,
* Hangi siyasi görüşten olursa olsun darbeye karşı ortak mücadele etmek,
* Darbelerin yıl dönümlerinde geçmişle ilgili belleklerimizi tazelemek,
* Darbe günlerinde henüz doğmamış kuşakları darbe afetine karşı bilinçlendirmek.

50 kişiyi asan, “asmayıp da beslese miydik” diyen, yüz binlerce insanı işkenceden geçiren, binlercesini yıllarca hapiste tutan, Türkiye’de yaşayan herkesin hayatlarını çalan Kenan Evren’e GATA’da bakan doktorlara sesleniyoruz:

Kenan Evren’e iyi bakın, onu iyileştirin, hayatta kalmalı, yargılanmadan ve yaptıklarının hesabını vermeden bu dünyadan ayrılmamalı.

29. yıldönümünde 12 Eylül darbesini lanetliyoruz.

12 Eylül darbesinden 29 yıl sonra toplum artık darbe istemiyor.

12 Eylül’ün karanlığı yenilecek, demokrasi ve özgürlük kazanılacak, biz darbe karşıtları buna eminiz, hep birlikte bunu başaracağız!

DARBEYE KARŞI 70 MİLYON ADIM KOALİSYONU

20 Mart 2009 Cuma

DARBECİ NTV!


NTV’de 18.03.2009 tarihinde yayınlanan “Seçim Otobüsü” programında alenen darbe çağrısı yapılmıştır. Seçimin nabzını tutmak adına belediye otobüsü kılıfına sokulmuş program aracında provakatif yayınlar yapılmaktadır.
Çoğunluğu öğrencilerden oluşan, hayat ve yakın siyasi tarih bilgilerinin zayıf olduğu gözlenen kişilerin “Dini siyasete alet ettiler, bu parti kapatılsın”, “Ben darbe taraftarıyım, birçok şeyin resetlenmesi lazım, darbeyle birçok kişiye gözdağı verilmesi lazım”, “Bu ülkeyi koruyacak tek asker artık”, “Olabilecek tek doğru şey askerin gelmesi”, “En doğrusu askeriyenin gelmesi” şeklindeki sözleri internet kayıtlarında açıkça görülmektedir.
Daha vahim olan ise ilgili televizyon programının canlı yayın değil, bant yayını olmasıdır. Yani televizyonun yayın yönetmeni ve ilgili müdürleri darbe çağrılarını yayınlamama imkanına sahip oldukları halde bilinçli bir şekilde darbe çığırtkanlığı yapmıştır. “Canlı yayın kazası” denilerek geçiştirilemeyecek ve “özür dileriz” ile kapatılamayacak olan bu ayıp, televizyonculuk tarihinin kara sayfalarına eklenmiş ve sorumluları da “darbeci” sıfatını hakkıyla üstlenmişlerdir.
Darbe yapmak ne kadar suç ise darbe çağrısı yapmak, darbeyi savunmak, darbe ile ilgili imada bulunmak da suçtur. Türkiye bir hukuk devleti ise darbe çağrısı yapan ve darbe çağrısının yapılmasına zemin oluşturanlar hakkında yargı organları ve RTÜK gerekli işlemleri başlatmalıdır.
NTV’nin sahibi ve yöneticileri darbe çığırtkanlığını silik bir “özür”le geçiştiremez. Darbe yanlısı olmadıklarını söz konusu eylemin sahipleri / sorumluları hakkında gerekli müeyyideyi uygulayarak ispat edebilirler. Aksi halde NTV tarih ve sivil toplum önünde “darbe yanlısı”, antidemokratik bir düzen ve militer faşizm arzulayan bir kurum olarak anılacaktır.
Bu nedenle NTV yöneticileri hakkında suç duyurusunda bulunuyor, savcıları göreve davet ediyoruz.
Yapılan yayınlar aynı zamanda RTÜK kanununa aykırı olduğundan adı anılan televizyon kanalı hakkında cezai işlemlerin başlatılması amacıyla bugün RTÜK nezdinde de gerekli girişimlerde bulunuyoruz.

Üstün BOL
Ankara Şube Başkanı






ANKARA CUMHURİYET BAŞSAVCILIĞI’NA

MÜŞTEKİ :İnsan Hakları ve Mazlumlar İçin Dayanışa Derneği Ankara Şubesi adına Başkan Yardımcısı Av.Celal KARA
ŞÜPHELİLER : 1 – Ferit F. ŞAHENK – Doğuş Holding Yönetim Kurulu Başkanı
2 - Erman YERDELEN – Doğuş Holding Medya Grubu Başkanı
3 – NTV Televizyonu Yetkilileri
4 – Seçim Otobüsü Programının Yapımcısı ve sunucuları.
5 – Programda konuşma yapan ancak isimleri tarafımızca bilinmeyen üç kişi.
SUÇLAR : 1- Anayasayı İhlal (TCK m.309)
2- Yasama organına karşı suç (TCK m.311)
3- Hükümete karşı suç (TCK m.312)
4 – Askerleri itaatsizliğe teşvik (TCK m.319)
OLAYLAR :
1- Ulusal ve uluslar arası yayın yapan NTV adlı televizyon kuruluşunun 18 Mart 2009 tarihinde saat 12.00-13.00 arasında yayınlanan “Seçim Otobüsü” aldı programında üç kişinin “darbe çağrısı” yayınlanmıştır.
2- NTV’nin yerel seçimin nabzını tutmak için yayına soktuğu “Seçim Otobüsü” adlı programın dün yayımlanan bölümünde darbe çağrısı yapılmış ve askerler açıkça kanunlara itaatsizliğe çağrılmış ve Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile TBMM ye elkonulması talebinde bulunulmuştur. Program canlı yayınlanmamasına rağmen NTV Televizyonu yetkilileri de bu talepleri tüm izleyenlerine duyurma yolunu seçmiştir.
3- Programa katılan üç kişiden biri olan erken şahıs aynen “Ben darbe taraftarıyım, Darbe ile tamamen gözdağı verilmesi lazım, bu ülkeyi koruyacak tek kişi askerdir....” şeklinde beyanlarda bulunmuştur. BU şahsın yapmış olduğu beyanatların tamamı suç teşkil etmektedir. Yargilanip cezalandirilmasi gerekmektedir. Yine programa katılan ancak isimleri bildirilmeyen diğer şahıslarda aynen “Darbe yapılması gerek.En doğrusu askerin gelmesi, geriye bile gitsek en mantıklısı bu...” şeklinde konuşmuşlardır. Her üç şahsın söylemiş olduğu sözler ile Askerleri itaatsizliğe sevkederek millet tarafından seçilen TBMM nin ve hükümetin etkisizleştirilmesi talep edilmekte ve Anayasanın ihlal edilmesi istenmektedir.
4- Türk Ceza Kanunun 309. maddesi “Cebir ve şiddet kullanarak, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının öngördüğü.... düzenin fiilen uygulanmasını önlemeye teşebbüs edenler ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılırlar ” şeklindedir. Yine Türk Ceza Kanunun 311. maddesi, yasama organına karşı suç başlığında “Cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Büyük Millet Meclisini...nin görevlerini kısmen veya tamamen yapmasını engellemeye teşebbüs edenler …. cezalandırılırlar.” şeklindedir. Yine Türk Ceza kanunun 312. maddesi “Cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevlerini yapmasını kısmen veya tamamen engellemeye teşebbüs eden kimseye ….verilir.” Şüpheliler, Anayasa’da; Egemenliğin kullanılmasının hiçbir surette hiçbir kişiye, zümreye veya sınıfa bırakılamayacağı hususu ve hiçbir kimse veya organın kaynağını Anayasadan almayan bir Devlet yetkisi kullanamayacağı hükmüne karşı çıkarak askerlerin darbe yapmasını ve TBMM yi ve Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ortadan kaldırıarak askerlerin yönetime gelmesini talep ettiklerinden suç işlemişlerdir.
5- Aynı şekilde yukarıda belirtilen ve suç teşkil eden söylemleri dile getiren şahısların bu şekilde beyanlarda bulunmasına sebep olan ve onların bu beyanlarını övücü biçimde yayın gerçekleştiren NTV Televizyonu sahipleri ile yayıncı ve yapımcıları da bu suçlara ortak olmuşlardır.
6- NTV Televizyonu sahipleri, yayıncı ve yapımcıları bu suçları kendileri de işlemiş olmaktadırlar. Çünkü yapılan yayın canlı da değildir. Kendileri tarafından önceden çekilen bu yayını 18.03.2009 tarihinde banttan yayınlayarak bilerek ve kasten suça ortak olmuşlardır. Suçu ve suçluları övücü yayın yapmışlardır. Övücü diyoruz çünkü olay bir canlı yayın kazası şeklinde olmamıştır. Yapılan yayın banttan verilmiştir. Yani NTV Televizyonu sahipleri ile yayın ve yapımcılarının suç teşkil eden bu söylemleri bilerek ve isteyerek kasten yayınlamışlardır. Bu nedenlerle NTV Televizyonu sahipleri ve yayın ve yapımcıları da yukarıda belirtilen suçlardan dolayı yargılanmak ve cezalandırılmak zorundadırlar.
7- Tüm bu izahlarımız sonucunda şüpheliler kısmında belirttiğimiz ve sayın savcılığınızca yapılacak araştırmalar neticesinde belirlenecek diğer şüpheliler hakkında işbu şikayeti yapma zarureti hasıl olmuştur.

DELİLLER : http://aktifhaber.com/news_detail.php?id=213220, http://www.haber7.com/haber/20090318/NTV-ekranindan-darbe-cagrisiVIDEO.php
ve sair tüm deliller.
SONUÇ VE İSTEK : Yukarıdan beri izah ettiğimiz sebeplerden dolayı; Şüpheliler hakkında askerleri itaatsizliğe teşvik ederek T.C.Hükümetini ve TBMM ni ortadan kaldırmaya yönelik çaba içinde bulunmaları ve savcılığınızca değerlendirilecek diğer cezai hususlar yönünden gerekli soruşturmanın yapılarak kamu davası açılması ve cezalandırılmalarını talep ederim. 20.03.2009

İnsan Hakları ve Mazlumlar İçin
Dayanışma Derneği Ankara Şubesi
Başkan Yardımcısı
Av. Celal KARA






RADYO VE TELEVİZYON ÜST KURULU BAŞKANLIĞI’NA
ANKARA


MÜŞTEKİ : İnsan Hakları ve Mazlumlar İçin Dayanışma Derneği
Ankara Şubesi Adına Üstün BOL

ŞİKAYET OLUNAN : NTV Televizyon Kanalı

ŞİKAYET SEBEPLERİ

1. 18.03.2009 tarihinde saat 12.00-13.00 arasında NTV adlı televizyon kanalında yayınlanan “Seçim Otobüsü” adlı programda TCK’nun 309, 311, 312 ve 319. maddelerine aykırılık teşkil edecek şekilde sözler söylenmiştir. Program sunucusunun görüşlerini almak için mikrofon uzattığı şahıslardan üç tanesi aynen “Ben darbe taraftarıyım”, “Darbe ile tamamen gözdağı olması lazım”, “Bu ülkeyi koruyacak tek kişi asker”, “En doğrusu askerin gelmesi geriye bile gitsek en mantıklısı bu” şeklinde sözler söylemişlerdir.
2. Bu sözler canlı yayınlanan bir programda söylenmiş olsaydı canlı yayın kazası şeklinde düşünülebilirdi. Ancak NTV Televizyonu yetkilileri yapılan bu programı banttan vermişlerdir. Yani herhangi bir kaza falan değil ortada kasten yapılan bir yayın vardır. NTV Televizyonu yetkilileri içeriği suç teşkil eden bir yayını kasten yayınlayarak suça ortak olmuşlardır.
3. 3984 Sayılı Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayınları Hakkında Kanunun Yayın İlkeleri Başlıklı 4. Maddesinde yayınların hukukun üstünlüğüne, Anayasanın genel ilkelerine.... uygun olarak yapılacağı belirtilmiştir. Oysa NTV adlı televizyonun yetkilileri Anayasanın 6. Maddesinde yerini bulan “egemenliğin millete ait olduğu” hükmünü, yine 7. Maddesinde yer alan “Yasama yetkisi TBMM ye aittir, başkasına devredilemez” hükmünü ve 8. Maddesinde yer alan “Yürütme yetkisi ve görevi Cumhurbaşkanı ve Bakanlar Kuruluna aittir” hükmünü ihlal ederek hem egemenliğin hem de yasama ve yürütme yetkisinin askerler tarafından yerine getirilmesini yani millet tarafından işbaşına getirilen meclisin ve hükümetin yerine silahlı bir askeri darbe yapılarak askerlerin getirilmesi gerektiğini dile getirmiş olmaktadırlar.
4. RTÜK yasasının 34. Maddesine göre Anayasanın koyduğu genel ilkelere ve TCK ya göre açıkça suç teşkil eden yayınları yapanların cezalandırılması gerektiğini belirtmektedir. Bu nedenlerle de NTV adlı televizyon yetkilileri hakkında gerekli cezai işlemlerin yapılması amacıyla işbu şikayet dilekçesini yapma gereği hasıl olmuştur.


SONUÇ : Yukarıdan beri izah ettiğimiz nedenlerle; NTV Televizyonu yetkililerinin Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayınları Hakkında Kanunun 4. Ve 34. Maddesi ile TCK nun 309,311,312 ve 319. Maddelerine aykırı yayınlarından dolayı cezalandırılmasını talep ediyoruz. 20.03.2009

İnsan Hakları ve Mazlumlar İçin
Dayanışma Derneği (MAZLUMDER)
Ankara Şubesi Başkanı
Üstün BOL

4 Mart 2009 Çarşamba

Ulusalcı mısın, Milli Görüşçü müsün?



Bazı şeylerin insan hayatında hiçbir karşılığı yoktur.
Cumhuriyet Hak Partisinden herhangi bir milletvekilinin herhangi bir konuda ne diyeceği hiçbirimizi şaşırtmaz, tıpkı Milliyetçi Hareket Partisinden herhangi bir görevlinin söyleyeceği herhangi bir söze şaşırmayacağımız gibi…
Ama Özgürlük ve Demokrasi partisinden eski adıyla aşkın partisinden biri çıkarda ulusalcı -faşist sözler söylerse orda durursunuz.
Yirmisekiz Şubat’ın şüphesiz en büyük mağduru Milli Görüş hareketi içinde geçerlidir bu…
Uzun uzadıya MNP’den SP’ye gelinen noktayı yazacak değilim…
Kısaca şudur ki Milli Görüş uzun geleneği boyunca statükoyla, kurulu düzenle mücadele etmiştir.
Ancak bu mücadele öyle zannedildiği gibi karşıtlık esasına dayalı bir mücadele değildir.
Milli görüş vatan millet Sakarya tekerlemesinin en uygun yatağı olmuştur hep.
Kıbrıs meselesinde, ermeni meselesinde, kürt meselesinde resmi görüşün vazgeçilmez savunucusudur.
İşin kötü yanı her seferinde savunduğu değerler üzerinden tokatlanmıştır milli görüş…
Soğuk savaş zamanlarında sınırsız destek verdiği militer güçler, ılıman havalarda hep hareketin önünü kesmiş, budamış, bölmüş, tırpanlamıştır.
Darbeler, darbe girişimleri, muhtıralar hep savunulan, korunan kutsal militer güçler tarafından gerçekleştirilmiştir.
Numan beyin genel başkanlığı hareket içerisinde bir değişime tekabül etse de eski kadronun etkinliği gün gibi ortadadır.
Ergenekon soruşturmasında Kurtulmuş’un takındığı ilkeli tavrın parti tavanında ve tabanında karşılık bulduğunu iddia etmek hiç kolay değil.
Hareketin yayın organı operasyonu önceleri teğet geçerken, ilerleyen zamanlarda daha ciddiye aldı, kabul.
Ergenekon karşıtı sağlam yazılarda yayımlandı Milli Gazetede… ama…
Öyle yazılarda vardı ki saç baş yoldurdu.
Bu yazarlardan birisi Hasan Ünal.
22 Temmuz muhtırasının redaktörü olarak adı geçti önce, hem Milli Gazete’de, hem Yeniçağ’da yazı yazan ender kalem sahiplerinden biri oldu…
Redaktör iddialarından sonra genelkurmaya girip çıktığını, akademisyen kimliğiyle genelkurmayda brifingler verdiğini de itiraf etti, Milli Gazete yazarı.
Ergenekona ilişkin en ciddi sulandırma hareketini yürüttü.
Doğrudan ergenekona karşı olmayan ama arada “ABD varsa…” diye söze girerek operasyonu tabanda illegal kılmaya yönelik yazılar yazdı.
Şöyle diyordu HasanÜnal bir yazısında:
“Gözaltı dalgalarından epeyce memnun kesimden gelen açıklamalar, soruşturmanın arkasında dış güçler olabileceği yönündeki kanaati kuvvetlendiriyor. Geçenlerde Hürriyet yazarlarından birisinin köşesinde de konu olduğu gibi, bir akademisyen son gözaltı dalgasının hükümetten ziyade küresel dinamiklerin etkisiyle yapıldığını söylemiş. Ona göre küresel bir irade ortaya çıkmış ve böyle olmuş.
Ama aynı gazetecinin esas anlattığı bir husus var ki, bizce, bütün röportajın en önemli tarafını oluşturuyor. Bu işte Amerika esas rolü oynamış ve anlaşıldığı kadarıyla oynamaya devam ediyormuş. Dosyaların bile ABD'den geldiğini düşünüyormuş. Operasyonun kendi gücümüzle yürütülmekte olduğunu zannetmiyormuş. Bu gazeteciye göre Avrupa Birliği'nin ve Amerika'nın Türkiye'nin demokratikleşmesinde büyük menfaatleri varmış...
Aynı varsayımdan hareket edecek olursak, şimdilerde rahatsız olacakları o kadar hadise var ki... Gazze katliamları üzerine milletimizin her kesiminin gösterdiği asil tepkilerin İsrail ve Amerika'yı rahatsız etmemesi düşünülebilir mi? Ayrıca Kıbrıs konusunda sona doğru mu yaklaşılıyor ve bu tartışmalarla ve muhtemel yeni gözaltılarla Kıbrıs konusunda milletin göstereceği tepkinin şimdiden önü mü alınıyor? İşin içinde ABD varsa... Ne dersiniz? (İşin İçinde ABD Varsa- 13.01.2009- Hasan Ünal Milli Gazete”
Şıracının şahidi hürriyet yazarı!
Muhtemelki Ergenekon operasyonunun arkasında küresel güçler de var.
AKP iktidarının devlet içi çeteleşmeye karşı bu kadar dirençli bir operasyona cesaret edebileceğini sanmam.
Hatta bana kalırsa Tayyip beyin elinde olsa operasyon çoktan sona ermiş, üzeri kapatılmıştı. 28 Şubat darbesini ABD ve yerli işbirlikçilerinin planlayıp uyguladığını düşününce dün kan kardeşi olanların bugün nasıl kan davalısı olduklarını da sorgulamak gerekiyor.
Dün tapındıkları ABD, onlar için bugün tükaka.
Bir başka yazıda ise:
“Ümraniye soruşturmasının arka planında Amerika olduğuna dair bilgiler artıyor. Bu konuda açıklama yapanların soruşturmaya, gözaltılara ve tutuklamalara alkış tutan taraftarı olmaları fevkalade önemli. Son açıklama ve yorumları yapanların söyledikleri, sanki çok 'özel' bilgilere sahip olduklarına işaret ediyor.
Salı günü bu köşede ele aldığımız bu değerlendirmelere son iki günde yeni unsurlar eklenmeye başladı.
Buna göre Amerika'nın özellikle rahatsız olduğu emekli genelkurmay başkanı Hüseyin Kıvrıkoğlu imiş.
Sebebi de Kıvrıkoğlu'nun, kendi döneminde Türk Silahlı Kuvvetleri'nin rotasını Amerika'dan bağımsız hale getirmesiymiş.
O dönemde Amerikan Silahlı Kuvvetleri'nde görev yapmakta olan ve bir kısmı da Türkiye uzmanı sıfatını taşıyan personelin çeşitli dergilerde Kıvrıkoğlu'nun başındaki Türk Silahlı Kuvvetleri'ni Amerika'nın Ortadoğu'daki kirli projelerine destek olmayacak kadar bağımsız hareket etme eğiliminde olduğuna dair yazılar yazdıklarını da biliyoruz.
Meğerse o yazılar tesadüf değilmiş ve uzman birilerinin kendi başlarına yazdıkları değerlendirmeler hiç değilmiş.
Kıvrıkoğlu'nun o dönemde Türkiye'nin PKK ile mücadelesini askeri alanda başarıyla sonuçlandırdığını; PKK'ya yardım ve destekte ısrar eden Hafız Esat yönetimini Ekim 1998 kriziyle devre dışı bıraktığını; Abdullah Öcalan'dan dolayı Yunanistan'ı epeyce sıkıştırdığını ve daha 1997 Ocak ayında Rumların Rusya Federasyonu'na sipariş vermeleriyle başlayan S-300 krizini çok başarılı bir şekilde yürüttüğünü ve takındığı kararlı tutumla bu füzelerin Kıbrıs'a yerleştirilmesine izin vermediğini de biliyoruz.
Demek ki bütün bunlardan dolayı Amerika çok rahatsız olmuş ve şimdi bu son soruşturma ile intikam alıyor.
Eğer bunlar doğruysa veya bunların binde birinde doğruluk varsa, o zaman Türkiye'deki rejime demokrasi demek epeyce zordur.
Ayrıca bütün bunlar doğruysa, soruşturmanın iki ana amaca hizmet eder hale getirildiğini söylemek mümkündür.
ABD intikam mı alıyor?,15 Ocak 2009 Milli Gazete, Hasan Ünal”
Hasan Ünal hani bu günlerde telefon görüşmeleri dinlemeyle net’e düşen eski Genelkurmay başkanından bahsediyor.
ABD hoşlanmıyormuş Kıvrıkoğlu’ndan…
PKK ile mücadele sosu katılmış, ulusalcılığı kutsayan, statükoyu yücelten bu yazı ortalıkta dolaşan dinleme kayıtları ile daha da anlamlı hale geliyor.
Yazar diyor ki, ABD’nin hedefi haline geldi ise Kıvrıkoğlu’nu kutsamalıyız!
Darbe yapmak istediyse vatan sevgisinden yapmıştır!
Ve ister istemez akıllara başka sorular da geliyor.
Hasan Ünal 22 Temmuzdan önce de mesela 28 Şubatta Kıvrıkoğlu ile görüşmüş müdür?
O dönemde de muhtıra/darbe redakte etmiş midir?
Bir akademiysen! Olarak 28 Şubat darbesinde görev almış mıdır?

Bu kadarla bitmiyor.
Milli Gazete’nin bir başka yazarı da ulusalcılara methiyeler diziyor.
Rıfat Ilgaz’ın eşi Afet Ilgaz belki sadece duygusal bir refleksle Banu AVAR’ı sahipleniyor. Üstelik aynı yazıyı birkaç ay arayla tekrar yayınlayarak.
Operasyonlar sırasında emekli paşalara uygulanan tavrı eleştiriyor ve gözlerinin dolduğundan, vatana millete bunca emeği geçmiş emekli paşaların bu muameleyi hak etmediklerini söylüyor.
Afet Ilgaz’ın yazılarında da ortak bir ABD vurgusu göze çarpıyor:
“Şu son gözaltına almalarda sık sık "28 Şubat'ın rövanşı alınıyor" yorumlarını dinliyorum. Bu, yanlış bir değerlendirmedir. 28 Şubat'ın düğmesine Fransız Mason locasında basıldığına dair çarşaf çarşaf mektuplar yayınlamıştı." İktidar Müslümanlara hoş görünmek için şöyle bir kanaat uyandırıyorsa, bu bir yanlış bilgilendirmeden başka bir şey değildir. Bugün yapılanları Erbakan Başbakanken yapıldığını tasavvur edebiliyor musunuz? Erbakan orduya Cumhuriyete ve yasalara çok saygılı bir devlet adamıydı. Bu devlet adamı olma vasfının altını çiziyorum. Türkiyeyi böyle ikiye bölmek bir yana, AKP iktidar olunca:
"Artık sağcı solcu yok, millî gayri milli vardır" tesbitini yaparak Türkiye'yi doğru bir çizgide birleştirmek isteyen bir devlet adamıydı. Bu gözaltına almalarda General Çevik Bir'in niye adı geçmiyor? Asıl "balans ayarı yapan" o değil miydi? Ayrıca o ve Tayyip Bey, ABD'de Yahudi ödüllerinden sanırım ADL ya da Jinsa ödülünü almamışlar mıydı?
Başlığa dönersek, her taşın altından ve her hadisenin altından İsrail'in ve ABD'nin çıktığını düşünür hatta buna bir de AB ilave ederseniz, Türkiye'nin ve İslâm aleminin yaşadığı faciayı biraz anlamlandırabilirsiniz. Hangi hadiseyi kaldırsan, altından İsrail ve ABD çıkıyor11.01.2009 Milli Gazete”
“Erhan Göksel'in gözaltına alınmasına herkes çok şaşırdıydı. Neyse, bu konuda epey bir şeyler yazıldı. Yazılmıyan bir şey var ki, o da bazı konuşmalardan dinlediğim ve bazı yazarlardan okuduğum, ifadesini verirken kendisini ağlatan şu sözlerdi:
"Ben nisan ayında Türkiyemizin başına gelecek olaylara dikkat çekmeye çalıştım. Seçimlerden sonra bölge belediye başkanları bazı bölge milletvekilleriyle birlikte Barzani'nin desteği ile BM'ye müracaat edecekler. ABD ve AB'nin desteğini alarak BM'den barış gücü askeri talep edecekler. Ve ne yazık ki Türkiye aleyhine karar çıkartacaklar. Bunlara dikkat çekmek, ülkemin bölünmesini engellemek için konuşuyorum. Bunun için araştırma yapıp yazıyorum. Ama bana çete (Ergenekon) suçundan gözaltına alınmak reva görüldü. Artık bu işleri bırakıyorum. Evimde sessiz sedasız oturacağım."
İşte, millî değerleri savunanları böyle etkisizleştirmeye çalışıyorlar ama merak etmeyin, bu ülkeyi koruyan maddi ve manevi kuvvetler var. Onları yıldıracak bir iktidar gücü de yok! 28. Şubat.2009 Milli Gazete”
Tüm bunların üzerine bir televizyon kanalında SP Ankara Büyükşehir Belediye Başkan Adayı Veysel CANDAN’ın sözleri ekleniyor. Bir süre sonra yaptığı açıklama ile haberi yalanlıyor ve diyor ki:
“28 Şubat’ın en büyük mağdurunun bizim partimiz olduğunu, Ergenekon soruşturmasının sonuna kadar sürdürülmesini, ancak bu soruşturma esnasında hukuka uygun davranılmasını, kendimize yapılacak haksızlığa karşı çıkarken başkasına yapılan haksızlığa da karış çıkmamız gerektiğini, bu çerçevede insanların hakkında dava açılmadan ve iddianame hazırlanmadan aylarca tutuklu kalmasının haklı gerekçeleri bile haksız kılabileceğini, gündüz vakti bulunabilecek insanların gece yarısında gözaltına alınmasının pek hoş bir durum olmadığını ancak ortada hukuksuz bir yapılanma varsa bununda sonuna kadar soruşturulması gerektiğini düşünüyoruz.”
Ne yalan söyleyeyim bu açıklama beni kesmedi. Sayın Candan delillerin karartılması tehlikesini göz önüne almalıydı. Ortalığa bırakılan mermilerin, el bombalarının mantar gibi şehrin heryerinde bulunan cephaneliklerin “evimizde yakalatmayalım” kaygısından olduğunu bilmeyenimiz var mı?
O halde emekli paşa da olsalar, yazar, düşünür patron siyasi kim olursa olsunlar cumhuriyet tarihinin en önemli davasında zihinlere şüphe düşürecek açıklamalardan kaçınmak gerekmez mi?
Üstelik 28 Şubatın şüphesiz en büyük mağdurlarının bu konuda daha dikkatli olmaları gerekmez mi?
Numan Kurtulmuş’un işi gerçekten çok zor.
Bir yanda akademisyen kılığında ulusalcı ve derin bağlantıları göze çarpan bir yazar, diğer yanda edebiyatcı kimliğiyle duygusal yazılar kaleme alan bir başkası ve son olarakda dilinin kurbanı bir başkan adayı…
Artık bu can alıcı soruyu sormanın vakti geldi: Ulusalcı/ergenekoncu musunuz, Milli Görüşçü müsünüz?

cyrano de bergerac

2 Mart 2009 Pazartesi

bir güzel adam: Fikret Başkaya...





ENGİN DİNÇ'in haberi

28 Şubat post-modern bir darbe olarak niteleniyor. 28 Şubat’ı diğer darbelerden ayıran özellikleri nelerdir? 28 Şubat’ta post modern darbeyi gerçekleştiren askerin hedefinin
ne olduğunu düşünüyorsunuz?

‘Post-modern darbe’ dendiği zaman sanki ‘farklı’ birşeymiş, tam darbe değilmiş gibi bir izlenim ortaya çıkıyor. Bu bilinçli olarak yapılan ideolojik manipülasyondan başka birşey değil. Ya darbedir ya da değildir. Darbe demek iktidardaki veya iktidar olduğu varsayılan bir hükümeti devirmek, yerine yenisini ikâme etmekse ki, öyledir 28 Şubat darbesi de diğerleri gibi bir darbeydi. Önemli olan müdahalenin kendisidir. Darbelerin modalitesi değişebilir. Mesela 1960 darbesi 1971’dekinden, 1980 darbesi de her ikisinden farklıydı. Kavramların, kelimelerin önüne gelen ‘niteleme sıfatlarına’ ihtiyatla yaklaşmak gerekir, zira kelimelerin, kavramların önüne konulan sıfatlar, ekseri ideolojik bulanıklık yaratma, kafaları karıştırma işlevi görüyor. Netice itibariyle ‘post-modern darbe’ denilen de öyle bir şey. Darbenin ‘hedefine’ gelince, her zamanki hedef ne ise 28 Şubatınki de aynı: “Ayak takımını” iktidardan uzak tutmak. “Memleketin sahipleri” statülerinin, ayrıcalıklarının tehlikede olduğunu düşündüklerinde bir darbe tezgahlayarak, “burası bizden sorulur’ demek istiyorlar. Bu vesileyle unutulmaması gereken birşey var TC’nin niteliği göz önüne alındığında, Türkiye’de darbeler istisna değil, kuraldır. Başka türlü ifade etmek gerekirse, darbeler sisteme içkindir, yani onda mündemiçtir…

TÜRKİYE’DE SİYASİ PARTİLER GERÇEK İKTİDAR ODAĞININ TAŞERONU

28 Şubat’ın politik İslamı temsil eden Refah Partisi’ne karşı ve diğer İslami kuruluş ve örgütlenmelere karşı yapıldığı biliniyor. Sizce Refah Partisi o dönemde rejim için gerçekten tehdit oluşturuyor muydu? Türkiye’deki düzenin İslamileşmesinden söz edilebilir miydi?

Aslında Türkiye’de rejimin niteliği hakkındaki genel ‘kabul’, resmi ideolojinin ürettiği versiyona dayanıyor. Oysa rejimin niteliği hakkında resmi tarih ve resmi ideoloji dışı bir kavrayışa ihtiyaç var. İkinci bir sorun da, siyasi partilerin durumuyla ilgili. Türkiye’deki siyasi partiler benim asıl devlet partisi dediğim gerçek iktidar odağının taşeronlarından başka birşey değil ya da söz konusu olan muvazaa partileridir. Dolayısıyla Refah Partisi’nin önünü açanla, onu bir darbeyle hükümet olmaktan çıkaran aynı odak. Elbette işin içine genel oy, genel seçim, vb. girince durum karmaşıklaşıyor. Bu güne kadar yapılan darbelere ve sayısız askerî müdahalelere bakarsanız, söylediğim daha iyi anlaşılır. Asıl devlet partisi kendi konumunun takviye edilmesine karar verdiği anda, gerekçe bulması zor değildir ve buluyor. Elbette bunu söylerken akıllarına her geldiğinde darbe yapıyorlar, yapabilirler demek istemiyorum. Darbe için uygun bir iç ve dış konjonktürün de oluşması gerekiyor elbette ama ‘asıl devlet partisi’ müdahaleyi sadece ordu aracılığıyla hükümeti değiştirmek şeklinde yapmıyor. Hem ordu hem de asıl devlet partisinin iktidar araçları olan kurumlar aracılığıyla da yapıyor. Dolayısıya müdahale sürekli yapılıyor. Ordu tarafından yapılan her uyarı, her bildiri, her demeç bir müdahaledir. Oysa, Karayolları Genel Müdürlüğü ne konumdaysa, ordunun da öyle olması gerekirdi. Tipik bir burjuva demokrasisinde öyledir. Elbette Politik İslam da hükümet olmak istiyor [iktidar olamaz, hiçbiri olamaz] , o da diğer siyasi partiler gibi bütçeyi ve hazineyi yağmalamak istiyor. Ama asıl amaç sanki İslâmi bir rejim kurmakmış gibi sunuluyor. AKP yedi yıldır hükümet, kayda değer bir değişiklik var mı? Biri hükümet olmak için milliyetçiliği, diğeri laikliği, bir başkası dini ideolojik manipülasyon amacıyla kullanıyor… Aralarında bir fark var mı? Oyunu kurallarına göre oynayan birini oyun devam ederken devre dışı bırakmak ayıp ve haksızdır. Aslında bu kitleye saygısızlıktır. Halkın yanlış yapmasından korkunun ifadesidir. Halkın yanlış veya doğru yaptığının kriteri nedir? Neden halkın yaptığı yanlışı düzeltmesine izin verilmiyor? Onmilyonlarca insanın tercihini yok sayıyorsanız o zaman seçimlerin bir kıymet-i harbiyesi olur mu? Bu memleketin sahiplerinin halka bakışının sakatlığıyla ilgili birşeydir.

DİSK’İN GERÇEK YÜZÜ 28 ŞUBAT’TA ORTAYA ÇIKTI

Özal iktidarıyla birlikte özellikle ‘Anadolu Sermayesi’ olarak adlandırılan yeni bir sermaye sınıfı doğdu. Sermayenin yeniden şekillenmesinin 28 Şubat’ın darbe koşullarının oluşmasına etkisi nedir?

Sermayenin sarısı, yeşili diye birşey, böyle bir ayrım, sermaye ve bir sermaye düzeni olan kapitalizm hakkında fikri olmayanların bir kuruntusu, bir uydurmasıdır. Bakın orada da yukarda sözünü ettiğim ideolojik manipülasyon var: ‘Anadolu sermayesi’ ‘Yeşil Sermaye…’ Siz sermayenin değişik kesimleri arasındaki rekabetten ve/veya çıkar çatışmasından söz edebilirsiniz ama bunu renklerle, coğrafi ayrımlarla vb. ifade etmek doğru değildir. Sermaye sermayedar, kapitalizm de kapitalizmdir… Sermaye küreseldir ve hiyerarşik bir şekilde var oluyor. Bir kısım kapitalist şu partiden daha çok çıkar umut eder onu destekler, diğeri başka partinin kendisi için daha iyi olduğunu düşünür onun hükümet kurmasını ister ama hepsinin istediği şey, toplam artı değer kitlesinin daha büyük kısmına elkoymak, velhasıl daha çok kâr etmektir. Bana gore 28 Şubat darbesinin asıl nedeni asıl devlet partisinin kerhen desteklediği bir hükümetten kurtulma girişimiydi ama asıl amaç hükümeti değiştirmekten çok asıl devlet partisinin konumunu, statüsünü ve ayrıcalıklarını güvence altına almak takviye etmekti…

28 Şubat’ta TÜSİAD, TOBB, TİSK, TÜRK-İŞ, DİSK gibi kuruluşları yan yana strateji üretip, birlikte hareket ederken görüyoruz. Çok farklı toplumsal kesimlerin Refah-yol hükümetine ve özelde de Refah Partisi’ne karşı biraraya gelmesini nasıl değerlendirmek gerekiyor?

Teorik olarak TÜSİAD, TOBB- TİSK’in bir araya gelmesi olağan ama bunlara TÜRK-İŞ, DİSK, vs’nin dahil olması sorun yaratıyor. Ama Türkiye’de özerk gibi görünen yapılar aslında özerk değil. TÜRK-İŞ her zaman hükümetlerle iyi geçinir bunun nedeni mâlum ama o devletin konfederasyonudur. Devlet sendikalarının bir konfederasyonudur… Elbette zaman zaman hükümetleri eleştirdiği olur ama devleti eleştirmez, eleştiremez. DİSK farklı bir konfederasyon gibi görünse de aslında özde TÜRK-İŞ’ den farklı bir örgüt değildir. Bürokratik yozlaşmaya uğramış hiçbir örgütün devletle bir çelişkisi olmaz. DİSK’in 28 Şubat darbesinin destekçileri arasına katılması, onun gerçekte nasıl bir işçi örgütü olduğunu gösterdi. Aslında 28 Şubat Türkiye’de, devletle arasına mesafe koymayı başarmış ‘özerk’ örgütlerin pek var olmadığını da göstermesi bakımından önemliydi, bir tür teşhir işlevi gördü denilebilir…
ERGENEKON’UN KÖKLERİ İTTİHAT VE TERAKKİ’DE

Bugün ortaya çıktığı kadarıyla 90’lı yıllarda ve özellikle 28 Şubat sürecinde Ergenekon olarak adlandırılan derin yapının önemli provokatif icraatları gerçekleştirdiği biliniyor. Türkiye’deki derin yapılanmaların darbe koşullarının şekillenmesinde işlevleri nelerdir? Emniyet İstihbaratı tarafından ortaya çıkartılan Batı Çalışma Grubu’nu, Ergenekon bağlamında değerlendirebilir miyiz? Buradan hareketle bugün sürdürülen Ergenekon soruşturması hakkında neler söyleyeceksiniz?

Ergenekon veya adı ne olursa olsun, bu tür örgütlenmeler yeni değil. Bunların kökenini XIX’uncu yüzyılın son çeyreğine kadar gerilerde aramak gerekir. İttihad ve Terakki Cemiyeti ve daha öncesinden beri böyle bir gelenek oluşmuş durumda. Ben buna iktidar ikiliği durumu diyorum ve Ergenekon tipi örgütleri de asıl devlet partisi dediğim gerçek iktidar odağının araçları olarak görüyorum. Dolayısıyla Ergenekon ve benzerleri ne Raison d’état ile [ devletin yüksek çıkarları için yasa ve ahlak dışı işlere girişme] ne de Gladio denilenle açıklanamaz. Türkiye’deki durum bu ikisinin ötesinde yapısal nitelikte ve süreklilik arzeden bir durumdur. Bütün bu süreç boyunca görünen iktidar/gerçek iktidar ikiliği söz konusuydu. Mesela İttihad ve Terakki Cemiyeti 1908’de bir darbeyle Padişah II. Abdülhamid’i devirdiği halde, iktidarı denetler duruma geldiği halde, gizli örgüt olarak kalmayı yeğledi… En azından “merkez-i umumisi” gizliliğini sürdürdü. Bu basit bir ayrıntı, önemsiz birşey değildir. Bu tür yönetim, olumsuzluğu görünen iktidara fatura etmek imkânı da veriyor. Ebedî Şef Mustafa Kemal’in ve Milli Şef İsmet İnönü’nün tek parti diktatörlüğü dönemi olan 1923-1950 aralığında devlet/hükümet/parti özdeşliği, değilse içiçeliği söz konusu olduğu için ayrım önemli değildi ama 1950 sonrasında yeniden önem kazandı zira ayak takımı olarak gördükleri halk yığınları sınırlı da olsa sürece dahil olmuştu. Darbeler doğrudan asıl devlet partisi dediğim dar ekibin bir marifeti olarak gündeme geliyor. Bu dün öyleydi, bu gün de değişen birşey yok. Asıl devlet partisi bürokrasiyi denetleyip yönlendirerek ülkeyi yönetiyor bu yüzden derin devlet nitelemesi uygun değil. Zira devlet derinde değil. Batı Çalışma Grubu ve daha niceleri asıl devlet partisinin eseri olan yapılanmalar. Onun için Türkiye’deki rejimi gerçekten anlamak istiyorsanız, resmi tarih, resmi ideoloji dışı ve Avrupa-merkezli ideolojik yabancılaşmadan da arınmış bir yaklaşıma ihtiyacınız var. Aksi halde oyuncuların oyununa gelmek kaçınılmaz.

MEDYA ŞİMDİLERDE BÜTÜNÜYLE MİSYONUNA YABANCILAŞMIŞ DURUMDA

28 Şubat sürecinde medyanın da çok önemli bir işlevi olduğu biliniyor. Medyanın 28 Şubat sürecindeki işlevini nasıl tanımlamak gerekiyor?

Türkiye’deki medya tipik bir medya değil. Fakat bu sadece medya için geçerli değil. Parlamento parlamentoya, üniversite üniversiteye, yargı yargıya, vb. benzemiyor… Bunların hepsi ‘gibi’… Medya’nın teorik olarak ya örgütsüz, sessiz yığınların sesi, vicdanı olması gerekir, ya da medya değildir. Bizde medya önceleri devletin medyasıydı, şimdilerde devletin ve sermayenin medyası… Elbette bu söylediğimden başka yerlerdeki medyanın matah olduğunu söylüyor değilim… Medya şimdilerde bütünüyle misyonuna yabancılaşmış, egemen sınıfların ve devletin tam bir ideolojik savaş makinasına dönüşmüş durumda… Böyle gazeteler, dergiler, televizyonlar, radyolar varken bunların darbeleri desteklememeleri beklenemezdi. Nitekim yangına körükle gittikleri görüldü…

28 Şubat sürecinde iç politikaya dış müdahale olmuş mudur? Örneğin o dönemde Türkiye-İsrail ilişkilerinin yoğunlaşmasını 28 Şubat süreci bağlamında değerlendirebilir miyiz? Ya da ABD'nin Ortadoğu'daki politikalarına karşı RP iktidarını tehlike olarak gördüğünü söyleyebilir miyiz?

Her askerî darbede elbette ‘dış faktör’ mevcuttur ama bir yanlış anlamanın bertaraf edilmesi gerekir. Politik İslam bidayette İngiliz Oriyantalistlerinin peydahladığı birşeydi. Sovyetler Birliğinin sahnede olduğu dönemde hem ‘komünizmi kuşatma stratejinin’ hizmetindeydi, hem de Müslüman Ülkelerde, modernist-milliyetçi unsurları tasfiye amacıyla kullanıldı. Şimdilerde de emperyal strateji olan BOP onların hizmetinde. ABD’nin RP’yi bir tehlike olarak gördüğünü sanmıyorum ama daha iyi pazarlanır ve daha işlevsel olan AKP versiyonunu tercih ettiği de bir gerçektir… Politik İslam’ın misyonu hakkında kafa karışıklığından kurtulunduğunda, neden ve nasıl TC-İsrail Stratejik İttifakı’nın o dönemde gündeme geldiğini anlamak kolaylaşır.

ERBAKAN DARBEYİ ÖNLEYEMEZDİ AMA REJİMİ TEŞHİR EDEBİLİRDİ

28 Şubat sürecinde iktidardaki Refah-yol hükümetinin ya da Başbakan Erbakan’ın politikalarını nasıl değerlendirmek gerekiyor? Ne tür hatalar yapılmış, darbeye karşı yeterince direnç gösterilmiş midir?

Erbakan darbe karşısında gereken basireti ortaya koyamadı. Elbette isteseydi de darbeyi önleyemezdi ama hiç olmazsa rejimi teşhir edebilirdi. Onu da yapmadı. Zaten Türkiye’deki hükümet/asıl devlet partisi ilişkisi bu güne kadar bir tür taşeron/müteahhit ilişkisi gibiydi. Böyle bir yapı ve ilişki biçimi geçerliyken, seçimle gelmiş hükümetin yapabileceği fazla birşey yok. Muvazaa partisinin, taşeronun yapabileceği şeyin çapı bu kadar olabiliyor…

Özellikle 90’lı yılların başında Çiller iktidarından itibaren askerin sistemde giderek artan bir rolü var. Askerin ağırlığının artmasında ise özellikle Kürt sorunu katalizör rolü oynadı. Ancak 28 Şubat’la birlikte ‘irtica’ ilk plandaki tehdit algısı olarak belirdi. Rejimin 28 Şubat’ta tehdit olarak algıladığı hem Kürt sorunu hem de ‘irtica’ konusunda baskı politikası insan hakları, demokrasi ve özgürlükler bağlamında ne gibi sorunlara yol açtı?

Aslında askerin sistemi belirlemedeki önemi asıl 12 Eylül döneminde arttı. Elbette Kürt sorunu 90’lı yıllardaki militarizasyonun başlıca nedenlerinden biri ve başlıcasıydı. Bu konuda bir belirsizlik yok. Elbette militarizasyonun yoğunluğunu artırdığı koşullarda, demokratik haklar ve özgürlükler alanının daralması şaşırtıcı olmazdı. Nitekim JİTEM’in katliamlarının binlerle ifade edildiği bir ortamda insan hakları, bireysel özgürlük, demokrasi’den söz etmek, ancak ahmakların bir kuruntusu olabilirdi. Zira, bırakın bireysel/kollektif hakları, orada kimsenin hayatı garanti altında değldir, nitekim değildi. Asıl devlet partisi Kürt sorununun çözülmesini istemiyordu. Kürt sorunu her zaman memleketin sahiplerinin iktidar ve hareket alanını genişleten birşey…

TÜRKİYE’DE DARBELERİN BİTTİĞİNİ SÖYLEMEK ABESTİR

Bugün iktidarda AK Parti bulunuyor. Eski Genelkurmay Başkanı Hüseyin Kıvrıkoğlu’nun “28 Şubat 1000 yıl sürecektir” açıklamasına geçtiğimiz günlerde AK Parti’li Bülent Arınç’ın “28 Şubat süreci bitmiştir” şeklinde bir cevabı oldu. 28 Şubat süreci ve darbe koşulları Türkiye’de gerçekten bitmiş midir? Türkiye’de askeri vesayet rejiminin bittiğini söyleyebilir miyiz?

Aslında Hüselin Kıvrıkoğlu gönlünde yatanı söylüyor. Bu dünya’da binyıl sürecek hiç birşey yoktur ve olamaz. Böyle bir anlayış eşyanın tabiatine aykırıdır. Toplum dinamik, sürekli değişen, yenilenen bir süreç olarak varolabilir ve varlığını sürdürebilir. Bülent Arınç’a gelince, eğer Bülent Arınç, 28 Şubat artık tekrarlanmayacak diyorsa bu doğru ama darbeler dönemi kapandı diyorsa bu doğru değil. Birisi 12 Eylül artık tekrarlanmayacak derse o da doğru, zira koşullar birşeyin aynı şekilde tekrarına uygun değildir. Türkiye’de darbelerin, askerî müdahalelerin artık bittiğini söylemek abestir. Sözünü ettiğim ikili yapı yerli yerinde duruyor. Kaldı ki, müdahale tankların sokaklarda dolaşmasından ibaret değil. Müdahale kaldığı yerden devam ediyor, askerî vesayet sistemi de… Uzağa gitmeye gerek yok, daha bir kaç gün once Genelkurmay DTP başkanının Meclis Gurubundaki konuşmasıyla ilgili bildiri yayınlamadı mı? Vesayet rejiminin son bulması için:1. Anti-militarist bir bilinç ve mücadele; 2. yüzyıllık devlet anlayışının ve devlet/toplum ilişkisinin değişikliğe uğraması gerekiyor. Bu da militarizmle sorunu olan örgütlü sol muhalefetin yapabileceği birşey…



ANALİTİK BAKIŞ / ÖZEL

BİR AMERİKAN TİPİ MÜSLÜMANLIK ÖRNEĞİ: ANADOLU İSLAMI/ANADOLU İRFANI

  Amerikan Tipi Müslümanlık ( https://www.hertaraf.com/koseyazisi-ustun-bol-amerikan-tipi-muslumanlik-4347 ) yazısını yazmaya başlarken g...