Kimsesizlerin ‘Müntakim’i
Emine ve Sevilay için… Dünyalarımız küçücük. Gözlerimizin görebildiğinin, kulaklarımızın duyabildiğinin ötesinde gerçek ve acı hayatlar var. Bir çatı katında, depodan bozma bir çatı katında yaşanır bazen hayatlar. O çatı katları ki her yağmur yağdığında kovalar serpiştirilir odanın yüzeyine. Belediyeden kömür alınabilmişse, ölüme/karbonmonoksite inat anneler sarılır yavrularına. Ve şükürler edilir bu geceyi de ısınarak geçirebildikleri için. Yarın başka bir gündür artık ve yarında Allah, dünkü kadar Kerim’dir, şüphesiz. On bir yaşında kız çocukları konfeksiyon atölyelerine giderler çalışmak için. Anneleri yemek pişirir bir işyerinde. 300 Liraya sigortasız ve gün aşırı, hazır giyim atölyelerinde tüketilir hayatlar. Yetişecek işler vardır ve o yüzden sabaha kadar çalışılması gerekmektedir. Ve sabah olduğunda yetişecek yeni işler gelmiştir tezgahın üzerine. On bir yaşında hayatlar; ayda 300 liraya, yağmur ...