cyrano de bergerac

Gazze trajedisi karşısında İnsanlığın vicdan yükünü neredeyse tek başına omuzlama cesaretini ve ferasetini gösteren Türkiye’nin yeni ‘Yeryüzü’ politikasının büyük mimarı ve virtüöz icracısı Prof. Ahmet Davutoğlu’na… 1 Gazzeli Yusuf, oğlum, ben yaşlı Filistin şairlerinden biri. şiirlerimi Türkçe yazıyor olmama bakma, yeryüzünün bütün öteki şairleri gibi, ( düzeltiyorum ) yeryüzünün bütün yufka yürekli şairleri gibi ben de Filistinliyim on günden beri ve buram buram Filistin toprağı kokmaya başladı birden, nasılsa, benim de kırk yıllık türkülerim, kasidelerim. kan, barut ve gözyaşı değil, hayır, kin, öfke ve intikam hissi de değil, yanlış anlama, tepeden tırnağa Yakup, tepeden tırnağa Yusuf, tepeden tırnağa Musa, İsa ve Muhammet’le dolup taşıyor, Filistin toprağı gibi, on günden beri benim de duygularım, düşüncelerim. nesnesiyle örtüşen bilgiye, hakikat, nesnesiyle örtüşen duyguya da sezgi diyorlar ya, filozoflar, Yusuf, oğlum, bu tanım doğruysa eğer, sezgilerim diyor ki bana, hiçbir bil...

Hafızasız toplumlarda / hafızası silinmiş toplumlarda, adettir. Davul sizin elinizdedir, ama tokmağı hep başkası taşır. Her türlü iç ve dış tehdit itinayla korunur, saklanır ve günü geldiğinde kullanılır bu topraklarda. Komünistlerden faşistlere, dincilerden dinsizlere bir sürü gizli açık tehditi vardır bu ülkenin. İlk kez Özal ortaya atmıştı sanırım… Merkez diye bir şey icat etti Özal.. Üç eğilim kollarımın altında diyordu… Turgut Sunalp’e karşı sağcısı, solcusu, dincisi Özal’ın partisi etrafında birleşmişti. Daha o güne kadar sokakta birbirlerini gördüklerinde silahlarına sarılan insanlar “ülke menfaatleri” çatısı altında bir aradaydılar işte. Ne ala… Sokaktaki adam, solcu olduğunu zannediyordu. Rusya’ya yakın olsun diye üssünü Fatsa’da kurmuştu… Rusya Türkiye’ye müdahale ettiğinde / çıkartma yaptığında orada karşılayacaklardı… Sonra halksız bir “halk için halk devrimi”yle kurtuluşa erecekti ülkeleri… Sokağın diğer yakasındaki adam da sağcı zannediyordu kendini… Komünist vatan hainle...

yine hilal hanım, yine kuşdili...

elinize, dilinize, yüreğinize sağlık....

http://haberola.com/kosegoster.asp?kid=11&yid=1517 Yirmisekiz Şubatın hemen ertesinde Türkiye’de sivilleşme üzerine okuyup yazmaya başladım. Ortada onlarca yıldır devam eden bir yapboz vardı ve onlarca yılın tamiratını bir çırpıda –defalarca- yıkıp alaşağı edebiliyordu omzu kalabalıklarımız! Körfez depremi darbenin hemen üzerine geldi… Kimi yardım örgütlerinin yardımlarına el konulmuş, çadırlarına müdahale edilmiş, ilgili personel bölgeden uzaklaştırılmıştı. İlgim giderek artıyordu. Televizyonlarda izlediğimiz irtica çığlıklarından başka bir gerçeklik olmalıydı. Farklı bir ses arıyordum, herkesin her konuda aynı şeyi düşünmesi, yazması, konuşması… Bir terslik vardı… Bunca benzeşlik varsa biri bizi kandırıyor olmalıydı. İnsan hakları örgütlerini takip etmeye başladım, ne diyorlardı… Mazlumder, İnsan Hakları Derneği ve diğerleri… Yurt içi yurt dışı diğer yapılanmalar… Ortalıkta kansız bir terör esiyordu, üstelik herkes bu yargısız infazdan memnundu… Gazetelerimiz, televizyonlarımız k...