cyrano de bergerac

Bölünmüş durumdayım. 20 Günlük bir oğlum var ve onun bitmeyen gaz sancıları… Annem geldi bir süreliğine yanımıza, yardım etmek için. Yılda bir görebiliyorum annemi. O da birkaç gün ancak. On gün izin aldım işyerinden. Ama bunu anneme söyleyemiyorum. Çünkü her sabah işe gider gibi evden çıkıp, akşam işten döner gibi geliyorum eve. Çoğu zaman işten döner gibi de olmuyor eve gelişlerim. Geç vakit kapıdan girerken acaba kaç numaralı bakış ile karşılanacağımı düşünüp, eziliyorum. İzinli olduğumu öğrenirse, yirmi günlük çocuğumu bırakıp nereye gittiğimi sorarsa cevap veremem diye korkuyorum. Yılda bir kere, o da birkaç günlüğüne görüşebildiğimizi düşününce… Neden yanımda değilsin derse, neden eşinle çocuğunla değilsin derse… Benimle kahvaltı yapmak istediğini söylemiş annem. Bu sabah kahvaltı yaptık birlikte. Onu otobüs terminaline bırakabilecek kadar vaktim olup olmadığını sordu, bu sabah evden çıkmadan önce… İhmal ettiğim başkaları da var biliyorum. Yüzümün bir yanı da o yüzden kızarıyor. ...

Bundan on sekiz yıl önce Sivas’ta 38 insan öldürüldü. Her biri insan oldukları için değerliydiler. Kimileri “Aydın” fetişizmine tutuşarak bu 38 ölümden kendine “Aydın” yaftası yonta dursun, benim için ne ölüm şekillerinin ne de mesleklerinin hiçbir önemi yoktu. İnsandılar ve bu şekilde öldürülmeyi hak etmemişlerdi. Belki hiçbiriyle ortak noktam yoktu, belki karşılaşmış olsaydık kavga ederdik birbirimizle ama insandılar ve yaşamaya en az benim kadar hakları vardı. İlk kez geçen yıl düşmüştü aklıma. Bir Müslüman olarak iki Temmuzda Sivas’a gidip Pir Sultan Abdal Derneğiyle birlikte bu katliamı kınamalıydık. O vakit olmadı. Bu yıl farklı kaynaklardan iletişim kurmak istedik Alevi dernekleriyle. Sivas’ta bu acıyı hep birlikte dillendirelim, bu yası birlikte tutalım istedik. Yine olmadı. Dönüş bile yapmadılar. Ama bu kez kendi nefislerinin altında ezildiler. Kendi taassuplarına teslim oldular. Öyle bir basın açıklaması yapalım ki metnin altında Pir Sultan Abdal Derneği ve Mazlumder yazsın i...